गाउँदेखि निकै माथि एउटा निमावि स्कुल थियो । २\३ वटा गाउँका विद्यार्थी सो स्कुलमा पढ्न आउँथे । गाउँगाउँबाट विद्यार्थी भेला भएर स्कुल जाने र आउने क्रम चलिरहन्थ्यो ।

चिनीमाया सानैदेखि पढ्नमा धेरै मिहिनेती थिइन । यसपटक पनि कक्षामा पहिलो भएर उनी ८ कक्षामा पुगेकी थिइन् । उनको घरमा आमा, बुबा र सानो भाइ मात्रै छन् । घरको जेठो छोरो भने पनि जेठी छोरी भने पनि उनी नै हुन् ।

गाउँका एकदम सिधा मान्छेमा गनिन्थे चिनीमायाका आमाबाबु । आफ्ना आमाबाबु सोझो भएकोमा निकै गर्व गर्थिन् उनी ।

भर्खर १३ वर्ष मात्रै पुगेकी चिनीमाया सानै उमेरदेखि नै पढ्न धेरै मिहिनेती थिइन् । आमाबाबुले कुनै अक्षर नचिन्दा अवसर गुमाउनुपरेको अनि कठिन जीवनयापन गरिरहनुभएको कुरा नजिकबाट उनले बुझेकी थिइन् ।

दिनचर्या निकै रमाइलोको साथ बितिरहेको थियो । तर एकदिन यस्तो समय आयो कि जुन दिन चिनीमायाको लागि निकै कहालीलाग्दो दिन बन्यो । उनले सोच्दै नसोचेको घटना हुन पुग्यो ।

असारको महिना थियो । पानी परि नै रहेको थियो । त्यो दिन पनि सधैँ झैँ चिनीमाया बिहानै उठेर आफ्नो सबै काम सकेर स्कुल जान हतार गर्दै थिइन् । बिहानदेखि नै परेको झरीले गर्दा अरु दिनभन्दा त्यो दिन अलि ढिलो नै भइरहेको थियो उनलाई स्कुल जान । उनका अरु साथीहरुले छोडेर स्कुल गइसकेका थिए । उनी पनि सबै काम सकेर ढिलै भए पनि स्कुल जाने नै भइन् । पानी निकै मजाले नै परिरहेको थियो । घरमा छाता थिएन । तैपनि प्लास्टिकले बनाइएको घुम ओढेर एक्लै भए पनि स्कुलतिर लागिन् ।

पहाडको बाटो । कतै उकालो अनि कतै ओरालो, कतै थुम्का त कतै भिरालो । अनि कतै खोल्साखोल्सी त कतै सानाठूला झाडी हरुले गर्दा त्यही बाटो भएर हिँड्ने अलिक परको मान्छे पनि प्रष्ट देखिँदैन थियो । केही न केही ले छेकेको नै हुन्थ्यो ।

समय निकै बिते पनि उनी स्कुल पुगिनन् । कुनै दिन पनि ढिलो नगर्ने अनि गयल नहुने उनी आज किन स्कुल आइनन् भनेर विद्यालयमा चासो हुन थाल्यो । उनको घरै नजिकैबाट आउने साथीहरुलाई सोध्दा ‘ऊ त आउनै लागेकी थिई । तर ढिलो हुने भयो भएर हामी चँै हिँड्यौ तेस्पछि उसले के गरी थाहा भएन’ भन्ने जवाफ साथीहरुले दिए ।

केही समयपछि त्यही गाउँको मान्छे हस्याङफस्याङ गर्दै स्कुल आइपुग्छ ।

‘खोलाको छेउमा चिनीमाया त अचेत अवस्थामा छिन् । अनि उनको शरीरभरी रगतैरगत नि छ ।’ उसको यस्तो कुरा सुन्नासाथ हेडसरसहित अरु २\३ जना शिक्षकशिक्षिका पनि उतै जान्छन् ।

कसैले पानी छ्याप्ने अनि कसैले बोलाउने गरेपछि केही बेरमा उनी होशमा आउँछिन् । उनी बलात्कृत भइछिन् । खैलाबैला धेरै भएपछि गाउँका अरु मन्छे र उनका आमाबाबु पनि घटनास्थलमा आइपुग्छन् । उनलाई नजिकको स्वास्थ्य चौकी लगिन्छ । प्रहरी पनि बोलाइन्छ । पत्रकार पनि आइपुग्छन् ।

चारैतिरबाट उनको फोटो खिचिन्छ । उनलाई कति पीडा भएको छ त्यो भने कसैले सोचेको हुँदैन । उनलाई हेर्नेको भीड मात्रै लागिरहेको हुन्छ । तमासा बन्छ त्यहाँ । क्सले बलात्कार गर्यो ? त्यो व्यक्ति को हो ? यस्तो जघन्य अपराध गर्ने व्यक्तिलाई तत्काल पक्राउ गर्ने कुरा कसैले गर्दैनन् । सबै जना १३ वर्षीया किशोरीको रगतले लतपतिएको शरीर हेरेर बसिरहेका हुन्छन् । कुनामा रहेका उनका आमाबाबु केही बोल्न सक्दैनन् ।

धेरै बेरपछि प्रहरीले ‘हामी चाँडै नै अपराधीलाई समाउँछौ । तपाईंहरु केही पीर नमानी घर जानुहोस्’ भन्दै सबैलाई चित्त बुझाएर आफ्नो घर पठाइदिन्छ ।

तत्काल न्याय नपाएपछि उनी आफ्ना आमाबाबुको साथमा घरतिर लाग्छिन् । आफ्नो परिव ारलाई स्वर्गीय बाटोमा हिँडाउन जिम्मेवारी लिने अठोट गरेकी उनलाई यो घटनाले ठूलो चोट पुग्यो ?

उनले बताएको हुलियाअनुसार १ महिनापछि अपराधीलाई प्रहरीले समाएर फेरि चिनीमायालाई बोलाइन्छ । जुन दिन उनी बलात्कृत भएकी थिइन् त्यो दिन बलात्कार गर्ने मान्छेको अनुहार उनले चिन्न सकेकी थिइनन । तर हुलिया सबै थाहा थियो । त्यसै अनुसार प्रहरीले समाएको थियो । अपराधीले आफ्नो अपराध स्वीकार गर्छ ।

फेरि त्यहाँ धेरै मान्छे जम्मा भएका छन् । चिनीमायाको मुहार सबैले देख्ने गरी हरेक पत्रकारले फोटो खिचिरहेका हुन्छन् । जो अपराधी छ उसको मुहार भने कुनै कपडाले ढाकिएको छ । त्यहाँको माहोल हेर्दा यस्तो लाग्छ कि चिनीमाया चाहिँ अपराधी अनि अपराधी चाहिँ निर्दाेष छ ।
‘अपराधीलाई कार्वाही हुन्छ तपाईंहरु ढुक्क भएर घर जानुहोस्’ भनेर प्रहरीले भन्छ । अनि बलात्कार गर्ने व्यक्तिलाई भित्र कोठामा लिएर जान्छन् । अनायासै भोग्नुपरेको सबै पीडा सहँदै चिनीमाया अनि उनका आमाबाबु निन्याउरो अनुहारको साथमा आफ्नो घरतिर लाग्छन् ।

अपराधीले अपराध कबुल गर्छ भने किन यो समाजमा उसको अनुहारलाई लुकाइन्छ ? अनि जो निर्दोष र पीडित छ उसलाइ चाहिँ किन सबै सामु देखाइन्छ ? आखिर दोषी को हो ?