२९ वैशाख बुधबार साँझको सवा ५ बज्दै थियो । कोरोना विशेष अस्पताल बुटवलको रामनगरमा एक्कासी चिच्याहट सुनियो । केही आपत्ति आइलागेजस्तो, केही विपत्ति परेजस्तो । हतास थिए, नर्सहरू ।

अस्पतालमा साँझ ५ बजे अक्सिजन सकियो । आईसीयू कक्षका नर्सहरू चिच्याउन थाले । तर, आधा घण्टासम्म पनि अक्सिजन आइपुगेन । त्यही बीचमा पाँच जना बिरामीको ज्यान गयो । छिनभरमै अस्पतालमा सन्नाटा छायो । मृतकका आफन्तको रुवाबासीले अस्पताल परिसर शोकमग्न बन्न पुग्यो ।

००००

शोकको पीडा सबैलाई उस्तै हुन्छ । तर, बुटवल–११ का २९ वर्षीय दिपक ज्ञवालीको परिवारको जस्तो सायदै अरूको होला । दीपकको बिहे १५ वैशाख दिउँसो भएको थियो । साँझ श्वासप्रश्वासमा समस्या भएपछि उनलाई अस्पताल लगियो । अक्सिजन अभावले १५ दिनपछि २९ वैशाखमा उनले ज्यान गुमाए ।

१५ वैशाखमा बिहे गर्ने टुंगो ९ वैशाखमा लागेको थियो । गुल्मीबाट युवती बुटवल आउने र सामान्य ढंगले बिहे गरेर घर भित्र्याउने योजनाअनुसार कालिकानगरमा केटी पक्षका ५ जना र केटा पक्षका तीन जना जम्मा भएर बिहे गरिएको थियो । विवाह मण्डपमा दीपक बसे पनि उनको शरीरलाई खासै सञ्चो थिएन । मेडिकलले टाइफाइड भनेर दिएको औषधि खाएरै उनी विवाहको मण्डपमा बसेका थिए ।

दाजु गिरिराज भन्छन्, ‘यस्तो बेलामा बिहे नगरौँ भन्ने थियो । तर, कुरा टुंगिएकाले जमघट नगरी प्रक्रिया मात्र पु¥याएर सिउँदो भर्ने कुरा भएर बिहे गरियो । तर, आज यस्तो दिन देख्न रहेछ ।’

बिहे दिउँसो ३ बजे सकिएपछि दीपकले बेहुलीलाई घर भित्र्याए । तर, साँझ नै उनलाई श्वासप्रश्वासमा समस्या भएपछि मेडिटेक अस्पतालमा लगिएको थियो । १० वैशाखमा ज्वरो आएर दीपक दुई दिनसम्म निको हुने प्रतीक्षामा घरमै बसे । दुई दिनसम्म पनि ज्वरो कम नभएपछि मोटरसाइकल लिएर १२ बैशाखमा बुटवल–११ को होराइजन मेडिकल हलमा पुगे । त्यहाँ उनलाई स्लाइन चढाइयो । मेडिकल सञ्चालक सञ्जय श्रेष्ठले टाइफाइड भन्दै पाँच दिनका लागि औषधि दीपकको हातमा थमाइदिए ।

औषधि खान थालेको तीन दिनसम्म पनि कुनै सुधार भएन । दीपकका दाजु गिरिराज मेडिकलमा आएर पुनः भाइको स्वास्थ्य अवस्थाबारे श्रेष्ठलाई जानकारी गराए । उनले ५ दिन औषधि डोज दिएको र निको हुने भन्दै गिरिराजलाई सम्झाए ।

तर, दीपकको स्वास्थ्यमा सुधार नआएपछि १५ वैशाख साँझ बुटवलको मेडिटेक अस्पताल लगियो । त्यो दिन उनी अस्पतालमै बसे । १६ गते साँझ दीपक कोरोना पोजेटिभ देखियो । दीपकको कोरोना रिपोर्ट पोजेटिभ आए पनि विवाहमा सरिक अरूको भने नेगेटिभ आयो । सामान्य स्वास्थ्यमा सुधार भएको महसुस दिपकले गरेपछि दाजु गिरिराजले चिकित्सकको सल्लाहमा घरमा लिएर आए ।

घरमा ल्याउँदा ज्वरो थिएन, खोकी पनि केही थिएन । साँझ खाना खाएर राम्रोसँग सुते पनि ।’ १७ गते दिउँसो भाइले श्वासप्रश्वासमा समस्या भएको बताएपछि पुनः मेडिटेक अस्पतालमा लग्यौं,’ उनी भन्छन् ।

मेडिटेकमा लगेपछि अक्सिजन लगाएर राख्न चिकित्सकले सल्लाह दिए । त्यो दिन मेडिटेकमै राखेपछि १८ गते उनलाई लुम्बिनी प्रादेशिक अस्पतालमा लगियो । चिकित्सकले भर्ना गर्न सल्लाह दिए । दीपकलाई धागो कारखानास्थित कोरोना विशेष अस्पतालमा दाजु गिरीराज ज्ञवालीले मोटरसाइकल पछाडि राखेरै पु¥याए ।

कोरोना विशेष अस्पतालमा लगेपछि एक दिन अक्सिजनसहित उनलाई आइसोलेसनमा राखियो । स्थिति बिग्रिएपछि १९ गते उनलाई आईसीयूमा सारियो ।

बुटवल–११ का गिरीराज दिनभर कोरोना विशेष अस्पताल बाहिर बसेर ५ बजे घरतर्फ लागेका थिए । घर पुग्नासाथ अस्पतालबाट फोन आयो । अनि हतारहतार अस्पताल आए । अस्पतालमा आउँदा उनका २९ वर्षीय भाइ दीपक ज्ञवालीको अक्सिजन नपाएकै कारण ज्यान गइसकेको थियो ।

‘भाइको स्वास्थ्य कमजोर पनि थिएन । निको हुन्छ भनेर चिकित्सकले भनेका थिए । त्यो बेला अक्सिजन अभावको समाचार हामीले थाहा पाएका थियौं,’ उनले भने, ‘यहाँ नहुने भए काठमाडौं लैजान्छौँ भन्दा पनि चिकित्सकले दिनुभएन । तर, अक्सिजन नपाएर मेरो भाइको ज्यान गयो ।’

भाइ अस्पतालमा भर्ना भएपछि गिरिराज बिहान ६ बजेदेखि साँझसम्म अस्पताल बाहिर बस्थे । भाइको खबर नर्सबाट लिन्थे । ‘आइतबारसम्म भाइसँग फोनमा कुरा गरेको थिएँ । छिटो निको हुन्छ भनेर भन्दै थियो । तर, आज भाइले अक्सिजन नपाएर मृत्युवरण गर्नु प¥यो,’ उनले दुःखी हुँदै भने ।

हरेक दिनजसो आईसीयूमा उपचाररत कोरोना संक्रमितको मृत्यु हुने र आँखैअगाडि प्लाष्टिकले ¥यापिङ गरेको देख्दा भाइ दीपकले डर लागेको भनेर फोनमा बताउने गरेको दाजु गिरिराजले बताए । अस्पतालको दृश्य देखेर पनि भाइको मनोबल कमजोर भएको उनी बताउँछन् । – शिलापत्र डटकम बाट