Connect with us
Advertisement
Advertisement

‘बाँचेकोमा हरेक बिहान खुशी मनाउँदैछु’

Published

on

कोरोना महामारीको पहिलो र दोस्रो लहरको शुरुआती अवस्थामा आफूलाई जोगाएँ । रिपोर्टिङमा जोखिमयुक्त ठाउँ पुगे पनि सतर्कता अपनाएको थिएँ । सँगै हिंड्ने साथीहरूलाई कोरोना पोजेटिभ देखिंदा पटक–पटक नाक घोच्नु पर्‍यो ।  गत साउन ९ गते शनिबार बिहान साथीहरूसँग चतरा हुँदै बराहक्षेत्र पुगें । बराहक्षेत्रमा घुमघाम र पूजापछि साथीहरूले भेडेटार जाऊँ भनें । गर्मी धेरै थियो । मैले जान मन गरिनँ । तर साथीहरूले कर गरेपछि मेरो केही चलेन । बिहान ९ बजे हिंडेको ७ जनाको टोली बेलुका ६ बजे विराटनगर आइपुग्यो । भोलिपल्ट बिहान स्वास्थ्यमा समस्या देखिए जस्तो भयो । खाना पकाउन अल्छी लाग्यो । होटलमा खाना खाएर अफिसको काम गर्दैथिएँ । एक्कासी छाती दुखाइ शुरू भयो । टाउको पनि दुख्यो । भित्री ज्वरो आयो ।

छाती दुखेपछि कोरोना हो कि भन्ने शंका लाग्यो । घडी हेरें । दिउँसो ३ बजिसकेको रहेछ । महानगरको पीसीआर कलेक्सन बन्द भइसकेको थियो । छाती दुखाइ बढेपछि प्रदेश जनस्वास्थ्य प्रयोगशालामा साथी प्रकाश कार्कीलाई सम्पर्क गरें । दिउँसो साढे ३ बजे पीसीआरका लागि स्वाब दिएँ । साउन ११ गते सोमबार बिहान खबर आयो– ‘रिपोर्ट पोजेटिभ छ, सिटी भ्यालु २० ।’

सोमबार बिहान समस्या बढेको थियो । ज्वरो थियो । टाउको दुख्ने, सास फेर्न अलिक गाह्रो होला कि जस्तो लाग्यो । पोजेटिभ रिपोर्ट आएपछि झन् गाह्रो भएको अनुभूति भयो ।
५–७ मिनेटपछि केही सहज भयो । ओछ्यानमा डायरी थियो । केही भइहाले परिवारले थाहा पाउनुपर्छ भनेर बैंक खाता, मोबाइल एपको पिनकोड र आइडी पासवर्ड लेखें । आफूले तिर्नुपर्ने ऋण पनि लेखें ।

अघिल्लो लकडाउन यता बसाइ एक्लै छ । पोजेटिभ रिपोर्ट आएपछि डेरा छेउमा बस्ने भाइलाई ज्वरो र खोकीको औषधि किन्न पठाएँ । ज्वरो नाप्ने थर्मोमिटर र अक्सिजन नाप्ने अक्सिमिटर किन्नका लागि किशोर बुढाथोकी दाइलाई लगाएँ ।

औषधि र अति आवश्यक स्वास्थ्य उपकरण भएपछि कोरोना सहजै जितिन्छ भन्ने आत्मविश्वास थियो । कोरोना त जितें तर सोचे जस्तो सहज भएन । औषधिले काम गरेन । भेरोसेल खोपको एक डोज लगाएको थिएँ । तर रोगले च्याप्दै लग्यो । सोमबार बेलुकाबाट सास बढ्ने समस्या देखियो ।

कोशी अस्पतालका फिजिसियन डाक्टर डेनप्रसाद आचार्यलाई सम्पर्क गरें । उहाँले औषधिको लिष्ट म्यासेज गर्दिनुभयो । अक्सिजन लेभल नर्मल भएका कारण आत्तिनुपर्ने अवस्था छैन भन्नुभयो । मंगलबार दिउँसो भेट्ने सल्लाह भयो । मंगलबार दिउँसो एक्स–रे गरेर हेर्दा छातीमा समस्या देखिएन । अलिक साहस पलायो । डाक्टरले औषधि लेखिदिएपछि औषधि लिएर डेरा फर्किएँ ।

मंगलबार लेखिदिएको औषधिले भोलिपल्ट बिहानसम्म काम गर्याे । बुधबार दिउँसोबाट ज्वरो बढ्यो । श्वासप्रश्वासमा समस्याका कारण बोल्न गाह्रो हुन थाल्यो । फोन बजिरह्यो । तर उठाउन सक्ने साहस आएन । बेलुका घरबेटी आन्टीले रोटी तरकारी ल्याइदिनुभयो । त्यही खाएर सुतें ।

औषधि खाएपछि ९ बजेतिर निद्रा लाग्यो । सुत्नुअघि अक्सिमिटरले अक्सिजन लेभल नापें । ९८ प्रतिशत देखायो । ढुक्कले निदाएको थिएँ राति झसङ्ग ब्यूँझिएँ । मोबाइलमा हेरें साढे १२ बजेको रहेछ । मध्यरातमा जीउ दुखाइका कारण ब्यूँझिएको रहेछु । ज्वरो पनि १०२ डिग्री थियो । सास फेर्न पनि गाह्रो भयो । सिरानी छेउबाट अक्सिमिटर औंलामा लगाउँदा होश उड्यो । अक्सिजन लेभल ८० भन्दा कम थियो । हतार–हतार घोप्टो परेर लामो लामो सास लिएँ । हातको अक्सिमिटरको पारो बढ्दै गयो । लामो सास लिदा अब दिन पुगेछ जस्तो लाग्यो । १५–२० मिनेट लामो सास लिएपछि अक्सिजन लेभल ९९ पुग्यो । अब साहस बढ्यो । साढे १२ बजे ब्यूँझिएर अक्सिजन लेभल बढाएपछि कतिबेला निदाएँ थाहा पाइनँ । ब्यूँझँदा बिहानको ७ बजेको रहेछ । सोचें आजको दिन बाँचिएछ । बाँचेकोमा खुशी भएँ । तर शरीरको पीडा भने उस्तै थियो ।

पीडा त आमाका अगाडि दुःख लुकाउँदा झन् बढ्दो रहेछ । कोरोनाले शरीर गलेका बेला घरबाट ममीले बारम्बार फोन गरिरहनुभयो । सुधार हुँदैछ भन्दै पीडा लुकाउने प्रयास गरें । अब चाहिं सक्दिनँ भन्ने भएपछि बिहीबार बहिनी कमलालाई बोलाएँ । साथी तुलसाको डेरामा बसेर उसले खाना पकाएर दिई । बहिनी आएपछि घरमा ममीलाई अलिक सन्तोष भयो ।

कोरोना पोजेटिभ देखिएपछि डाक्टर डेनप्रसाद आचार्यसँग सम्पर्कमा थिएँ । समस्या पर्दा मैले सम्पर्क गरें । कहिलेकाहीं उहाँले म्यासेज, फोन गरेर स्वास्थ्य अवस्था बुझिरहनुभयो । ज्वरोको औषधिले काम गर्न छाडेपछि शुक्रबार डाक्टर आचार्यले फेरि बोलाउनुभयो । छाती दुखेका कारण एक्स–रे गरें । एक्स–रे गर्दा निमोनिया देखियो । शुरुआती अवस्था छ भन्दै डाक्टर आचार्यले औषधि लेखिदिनुभयो । औषधि लिएर डेरा आएँ । कमजोरीका कारण डाक्टरको क्लिनिकसम्म पुगेर कोठा आउन धेरै मुश्किल पर्‍यो । आइतबार कोरोना पोजेटिभ देखिएको थियो । शुक्रबार तौल नाप्दा पाँच केजी घटेको रहेछ ।

निमोनिया देखिएपछि अलिक डर लाग्यो । कोरोनाकै कारण चिनेजानेका केही साथी गुमाएको थिएँ । निमोनिया देखिएपछि पालो मेरो आएछ कि जस्तो लाग्यो । नियमित सम्पर्कमा रहेका साथीहरूलाई निमोनिया देखिएको जानकारी गराएँ । मेरो चाहना ममीको कानमा निमोनिया भएको खबर नपुगोस् भन्ने थियो । हेरचाह गर्न बसेकी बहिनीलाई पनि सुनाइनँ । एक दिन लुकाएँ, भोलिपल्ट साथीले ममीलाई सुनाइदिएछन् । घरबाट आत्तिएर फोन आयो । होइन भन्दै टार्ने प्रयास गरें । तर आमालाई कुरा लुकाउन गाह्रो भयो ।

निमोनिया देखिएपछि बोल्दा सास बढ्ने, अक्सिजन लेभल घट्ने समस्या भयो । खाना लिएर आउने बहिनी र साथीले बोलाउँदा मुन्टो हल्लाएर जवाफ दिन्थें ।

ज्वरोको औषधिले काम नगरेपछि डाक्टरले एकै पटक दुई वटाका दरले ६ घण्टाको अन्तरमा खान सल्लाह दिनुभएको थियो । औषधि खाएको ३–४ घण्टा काम गथ्र्याे । त्यसपछि उस्तै पीडा । सामाजिक सञ्जालमा कोरोना संक्रमितले जीउ छाडेको, हातखुट्टा फालेको भिडियो देख्दा इडिट गरेको हो कि जस्तो लाग्थ्यो । तर पीडा हुँदा जीउ हातखुट्टा फ्यालिंदो रहेछ । आफैंले अनुभूति गरेपछि मात्रै थाहा भयो ।

कोरोना संक्रमणपछि हरेक बिहान उठ्न पाएकोमा खुशी मनाउँदैछु । म त तङ्ग्रिएर काममा फर्किएँ तर फेरि कोरोनाको ग्राफ उकालो लाग्दैछ । सतर्क रहने, जोगिने तपाईं–हामी आफैंले हो ।

शनिबारको दिन दुखाइ र पीडामा कट्यो । बेलुका बहिनीले ल्याइदिएको खाना खाएर सुतें । राति १ बजे झसङ्ग ब्यूँझिए । सास फेर्न गाह्रो भएको थियो । अक्सिजन लेभल नाप्दा ७६ देखायो । हतार–हतार घोप्टो परेर लामो लामो सास लिन खोजें तर सास बढेर गाह्रो भयो । ज्वरो थिएन । तर जीउ दुखाइ अत्यधिक थियो । निमोनिया भएका कारण अब दिन पुगेछ जस्तो लाग्यो । थोर बहुत अध्यात्म लाइनमा थिएँ । मृत्युसँग त्यति डर थिएन । तर जीवनमा अझै धेरै गर्न चाहिं बाँकी नै छ भन्ने लाग्यो । अक्सिजन लेभल बढाउन घोप्टो परेर लामो सास लिइरहें । तर अक्सिमिटरको मिटर उकालो लागेन । अस्पताल जानका लागि साथीहरूलाई भनौं कि भनेर सम्झिएँ । तर रातको साढे १ बजे किन अरूको निद्रा बिच्काउनु जस्तो लाग्यो ।

अक्सिमिटर निकालेर घोप्टो परेर योगगुरु रामदेवले सिकाएको योग अभ्यास गर्ने प्रयास गरें । ५–७ मिनेट गरेपछि केही सहज भयो । ओछ्यानमा डायरी थियो । केही भइहाले परिवारले थाहा पाउनुपर्छ भनेर बैंक खाता, मोबाइल एपको पिनकोड र आइडी पासवर्ड लेखें । आफूले तिर्नुपर्ने ऋण पनि लेखें । उठेर ढोकाको चुक्कुल पनि खोलें । जीवन बीमा प्रिमियर तिर्न ढिलो भएको थियो । प्रिमियर समयमा नै नबुझाएकोमा पछुतो लाग्यो ।

घोप्टो परेर सुत्ने प्रयास गरें । बिहान साढे ५ बजे ब्यूँझिएछु । दायाँ–बायाँ हेरे । सकुशल नै छु । सकी–नसकी उठेर ऐना हेरें, रातिको पीडा सम्झिएँ । आजको दिन बाँचियो भन्ने लाग्यो । मध्यरातमा अनेकन् पीडा भएपछि साथीभाइ र आफन्तलाई सुनाइनँ । श्वास–प्रश्वासको समस्या अस्पताल जानुपर्ने खालको थियो । तर अस्पतालहरूमा बिरामी भरिएका कारण कोठामै बस्ने साहस गरें । कोरोनालाई जित्ने अचूक औषधि आत्मबल हो भन्ने थाहा थियो । शायद त्यही आत्मबलले घटेको अक्सिजन लेभल बढाएर ज्यान बचायो ।

खानाको स्वाद थिएन । तर खानपानमा जोडबल गरें । बहिनीले तागतिलो खानेकुरा दिनमा चारपटकसम्म बनाएर ल्याइन् । जोडबल गरेर खाएँ । डाक्टरले दिएका औषधि बाहेक घरबेटी आन्टीले निमोनियाको घरेलु औषधि बनाइदिरहनुभयो ।

साउन ११ गतेबाट ज्यानले औधी दुःख पाएको थियो । १७ साउनबाट हलुका भए जस्तो लाग्यो । छाती दुखाइ थियो । ज्वरो अलिक कम भयो । बिस्तारै सुधार हुन थाल्यो । अब बाँच्छु जस्तो लाग्यो । आइसोलेसनमा बस्दा डाक्टर योगी विकासानान्द, ओशो र सद्गुरुको प्रवचन सुनेर दिन कटाएँ । पढ्नका लागि किताब ल्याएको थिएँ । तर टाउको दुखेर धेरै समय किताबमा बिताउन सकिनँ ।

साउन २२ गते शुक्रबार पीसीआर गरें । रिपोर्ट पोजेटिभ नै आयो । तर सिटी भ्यालु ३० थियो । डाक्टर र प्रयोगशालाका साथी प्रकाश कार्कीसँग सल्लाह गरेर घर गएँ । घरको एकसाता लामो बसाइपछि ज्यानमा ऊर्जा भरियो । तर अलिक हिंड्दा सास बढ्ने समस्या अझै छ ।

म त तङ्ग्रिएर काममा फर्किएँ तर फेरि कोरोनाको ग्राफ उकालो लाग्दैछ । कोरोना सङ्क्रमितको उपचार गर्ने अस्पतालहरू भरिएका छन् । पीसीआर गर्न आउनेहरूको लाइन पनि बढ्दो छ । २२ गते शुक्रबार प्रदेश प्रयोगशालाको प्राविधिक प्रकाश कार्की भन्दै हुनुहुन्थ्यो ‘एन्टिजेन परीक्षणले पीसीआर गर्न आउनको संख्या अलिक कम छ तर संक्रमण पहिले जस्तै छ । बजारमा सतर्कता छैन ।’

मैले त जसोतसो कोरोनालाई जितें । सतर्क रहने, जोगिने तपाईं–हामी आफैंले हो ।

केही समयअघि डाक्टर योगी विकासानन्दले आफ्नो प्रवचनमा भनेका थिए– ‘विश्वमा राति सुतेका मध्ये दुई लाख भन्दा बढी मान्छे उठ्दैनन् । तपाईं उठ्नुभयो । उठेकोमा खुशी मनाउनुहोस् ।’ कोरोना संक्रमणपछि हरेक बिहान उठ्न पाएकोमा खुशी मनाउँदैछु । – अनलाइन खबरबाट

Continue Reading

Facebook Comment

Advertisement
Click to comment

You must be logged in to post a comment Login

Leave a Reply

Banner

जनैपूर्णिमा मनाउने दिनको बारेमा आएको विवाद अनावश्यकः नेपाल पञ्चाङ्ग निर्णायक समिति

Published

on

विराटचोकः जनैपूर्णिमा तथा रक्षाबन्धन मनाउने दिनको बारेमा विवाद भएपछि नेपाल पञ्चाङ्ग निर्णायक विकास समितिले त्यसबारेमा प्रष्ट पार्न विज्ञप्ति जारी गरेको छ । साउन २७ गते शुक्रबार नै जनै पूर्णिमा मनाउन समितिले अनुरोध गरेको छ ।

हिजो समितिले विज्ञप्ति जारी गर्दै शास्त्रीय मतअनुसार शुक्रबार जनै पूर्णिमा मनाउनु नै उत्तम रहेको जनाएको हो । समितिका कार्यकारी निर्देशक सूर्यप्रसाद ढुङ्गेल, अध्यक्ष प्रा. श्रीकृष्ण अधिकारी र सदस्य प्रा. डा. देवमणि भट्टराईको हस्ताक्षरमा जारी विज्ञप्तिमा सो जानकारी गराइएको हो ।

यस्तो छ समितिले जारी गरेको विज्ञप्तिः

Continue Reading

Banner

वडा नम्बर ४ बाट सेवा दिन थालेको पहिलो दिन के के गरे नगरप्रमुख गुरागाईँले

Published

on

विराटचोकः आजदेखि सुन्दरहरैंचा नगरपालिकाले वडा नम्बर ४ को कार्यालयबाट पनि मेयर केदारप्रसाद गुरागाईँ उपस्थित भएर सेवा प्रवाहलाई सहज बनाएका छन् । यसै क्रममा उनले आज वडा नम्बर ४ को कार्यालयबाट एउटा निर्णय र एउटा सिफारिशपत्रमा हस्ताक्षर गरेका छन् भने एउटा समूहले मेयरलाई भेटेर आफ्ना समस्या राखेको छ ।

मेयर गुरागाईँले आर्थिक वर्ष २०७९ –०८० को लागि नगरसभाबाट पारित बजेट पुस्तिका छपाइमा जानुभन्दा अगाडि हस्ताक्षर गर्ने काम वडा नम्बर ४ स्थित कार्यकक्षबाट गरेका हुन् । ‘अब यो बजेट पुस्तिका प्रेसमा जान्छ,’ हस्ताक्षर गर्दै गर्दा उनले भने, ‘पहिलो निर्णय यहाँ (वडा नम्बर ४ स्थित कार्यालय) बाट यही भयो ।’

त्यसपछि उनले स्थानीय एक सामुदायिक भवनका लागि तीन वटा सिलिङ पंखा उपलब्ध गराइदिने बेहोराको सिफारिश पत्रमा हस्ताक्षर गरे । सिफारिश पत्रको लागि निवेदन लिएर गएका सेवाग्राहीको निवेदनमा नियमानुसार काम अघि बढाइउनू भन्ने आशयको सिफारिश सम्बन्धित शाखालाई गरेका थिए ।

त्यसपछि मेयरलाई भेट्न पुगेको एउटा समूहले आफ्नो समस्या राख्यो । मेयरलाई आफ्ना समस्या सुनाउन अटो तथा ई रिक्सा व्यवसायी पुगेका थिए । ठेकेदारले पटके सवारी करको नाममा आफूहरुलाई दुःख दिएको उनीहरुको गुनासो थियो । ठेकेदारले वडा नम्बर ६ मा मात्रै पटके कर लिइरहेको र सो कर दिनमा एक पटकभन्दा बढी लिने गरेकाले थप समस्या परेको उनीहरुको भनाइ थियो ।

अपूर्ण व्यवस्थापन
वडा नम्बर ४ बाट सेवा दिने कार्यको थालनी हुने दिन ११ बजेको आसपासमा नगर प्रमुख, नगर उपप्रमुख, प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत र नगरका विभिन्न शाखाका कर्मचारी वडा नम्बर ४ को कार्यालय पुगेका थिए । त्यहाँ रहेका विभिन्न शाखाको निरीक्षणपछि १२ बजेतिर नगरप्रमुख, उपप्रमुख, सुन्दरहरैंचाको वडा नम्बर ४, ५, ६ र ७ का वडाध्यक्ष तथा कार्यपालिका सदस्यसहितको बैठक बसेको थियो । खोला उत्खननको विषयमा केन्द्रित रहेर भएको वातावरणीय प्रभाव मूल्याङ्कन (आईईई) मा केन्द्रित बैठकपछि औपचारिक कार्यक्रम साढे १ बजे शुरु भएको थियो ।

वातावरणीय प्रभाव मूल्याङ्कनको लागि बैठक भइरहँदा नगरपालिकाका कर्मचारी भने नगरप्रमुखको नेमप्लेट राख्ने ठाउँ बनाउन व्यस्त थिए । नेम प्लेटको लागि बोर्ड राख्नुअघि इँटाले काँटी ठोक्ने काम कर्मचारीले गरेका थिए । हतौडा नभेटिएपछि इँटाले हतारहतार काँटी ठोकेर बोर्ड राखिएकाले कर्मचारी हतारमा थिए भन्ने जनाउँथ्यो ।

पूर्व पश्चिम राजमार्गको स्तरोन्नतिका लागि जेसीज भवनमा २ बजे शुरु हुने कार्यक्रममा पुग्नुपर्ने जनप्रतिनिधि र प्रमुख प्रशासकीय अधिकृतलगायतका कर्मचारी थप हतारमा देखिन्थे ।

Continue Reading

Banner

सुन्दरहरैंचाको प्रशासनिक काम दुईतिरबाट

Published

on

विराटचोकः सुन्दरहरैंचाको प्रशासनिक काम नगरपालिकाको कार्यालयका साथै वडा नम्बर ४ को कार्यालय भवनबाट पनि शुरु भएको छ । नगरको यो निर्णयले साबिक सुन्दरदुलारीका बासिन्दा लाभान्वित हुने मेयर केदारप्रसाद गुरागाईँले बताए ।

आज वडा नम्बर ४ को कार्यालयमा आयोजित कार्यक्रममा वडाध्यक्ष कैलाश बस्नेतले मेयर गुरागाईँलाई स्वागत गरेका थिए । कार्यक्रममा उपमेयर अकली चौधरी, प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत विनोद भट्टराई, कार्यपालिका सदस्यहरुलगायतको उपस्थिति थियो ।

कार्यक्रमलाई सम्बोधन गर्दै नगरप्रमुख गुरागाईले साबिकका २ वटा पालिकाको भावनात्मक सम्बन्ध सुदृढ बनाउन पनि यो कार्यले सहयोग पुग्ने बताए । साबिक सुन्दरहरैंचा नगरपालिकातर्फका नागरिकलाई सेवा प्रवाहमा सहज होस् भनेर हप्तामा २ दिन वडा नम्बर ४ को कार्यालयबाट सेवा दिने निर्णय लिइएको उनको भनाइ थियो ।

‘साबिक सुन्दरदुलारीवासीको पनि अपनत्व हुने गरी २ दिन वडा नम्बर ४ बाट काम गर्ने व्यवस्था मिलाइएको हो’, मेयर गुरागाईँले भने, ‘मेयरलाई भेट्न विराटचोक नै पुग्नुपर्ने अवस्थाको अन्त्य गराउन पनि यो कार्यले सहयोग पुग्नेछ ।’

Continue Reading
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement
Advertisement

Trending

सम्पर्क

विराट मिडिया एण्ड एड्भरटाइजिङ प्रालिद्वारा सञ्चालित
निष्पक्ष खबर डट कम

सुन्दरहरैँचा, मोरङ

सूचना विभाग दर्ता नं. १६४२ ०७६।७७

प्रेस काउन्सिल दर्ता नं. ३४३ ०७६।०७७
कम्पनी दर्ता नं. २२७६३९।०७६।०७७
स्थायी लेखा नं. ६०९६५३९४६

सम्पर्क

९८५११३३२९९, ९८४२१९२४१२, ९८०४०५३७९९

ई–मेल

[email protected]
हाम्रो टिम
अध्यक्ष टेकराज तिम्सिना
प्रधान सम्पादक खेमचन्द्र अधिकारी
सम्पादक ज्ञाननाथ ढकाल
प्रबन्धकः नवराज पोख्रेल
व्यवस्थापकः कृष्णचन्द्र सुवेदी
हाम्रो फेसबुक