खगेन्द्र चौहान
स्थानीय चुनाव सकिए लगत्तै प्रदेश तथा प्रतिनिधिसभाको चुनाव तपाइँहाम्रै घरदैलोमा आइरहेको छ । प्रतिनिध सभाको चुनावको लागि मोरङ क्षेत्र नं १ मा निकै राम्रो प्रतिष्पर्धा हुने निश्चित छ ।

कांग्रेस नेता डिगबहादुर लिम्बू र एमाले नेता घनश्याम खतिवडा दुबै एउटै गाउँ लेटाङका बासिन्दा हुन् । विगतमा उनीहरु एउटै शिक्षण पेशामा थिए ।

अहिलेसम्म उनीहरुले गरेका काम हेर्ने हो भने पार्टीगत आस्था राख्ने बाहेकका कोही पनि सन्तुष्ट देखिँदैनन् । त्यस्तै मोरङकै क्षेत्र नं १ मा पर्ने मिक्लाजुङ गाउँपालिकामा करिब ५ सयको संङ्ख्यामा विभिन्न किसिमका अपाङ्गता भएका व्यक्ति छन । अपाङ्गता भएका व्यक्ति तथा संस्थासँग अहिलेसम्म यी दुबै नेताले कुनै पनि किसिमको छलफल तथा अन्तरक्रियाको त कुरै छाडौ सोधपुछसम्म गरेका छैनन् ।

चुनाव नजिकिँदै गर्दा विभिन्न विकास निर्माण तथा धेरै किसिमका आश्वासन दिइरहँदा अपाङ्गता भएकालाइ समेटेर कुनै पनि किसिमको नीतिगत सुधार गरिएको छैन । यसले के स्पष्ट पार्छ भने अपाङ्गता भएका व्यक्तिलाई महत्वकासाथ हेरिएको छैन ।

आजसम्म संसदमा बाटो, पुलपुलेसोको प्रसङ्ग उठाएर आफूलाई अब्बल साबित गर्ने हजुरहरुले अपाङ्गताको बिषयमा कति पटक केके विषयमा संसदमा आवाज उठाउनुभो ? एकपटक याद गर्नु होस् त ?

हाम्रै सरकार रहेकै पालिका तथा नगरमा तपाइँले अपाङ्गता भएका व्यक्ति एक्लै गएर सहजताका साथ काम गरेर फर्किने वातावरण बनाउनुभयो त ? अनि उनीहरुका सवालमा कुन सभामा के विषयमा आवाज उठाएर कार्यान्वयन गराउन पहल गर्नुभयो ? यहाँ अपाङ्गता भएका व्यक्तिलाई कानुनले तोकिदिएको अधिकार पाउन दिनरात लडाइँ गरिरहेको मिक्लाजुङ अपाङ्ग संघलाई कतिपटक सँगै राखेर बैठक बस्नुभयो ? तिमीहरुका समस्या के छन् टिपाएर देऊ म सांदमा उठाउँछु भन्नुभएको छ ?

पाँच वर्षमा एक पटक नमस्कार गर्दै घरघर डुल्ने तपाइँहरुलाई हामीले सहज रुपमा बाँच्न देऊ न भनेर हजार पटक ढोग्नु त छँदै छ । हाम्रा लागि पहुँचयुक्त मतदान स्थल बनाउन पहल त नगर्ने तपाइँहरुलाइ हामीले कुन आधारमा भोट दिने र तपाइँको जीतको सुनिश्चितता गराउने ?

मिक्लाजुङ अपाङ्ग संघले तपाईँहरुसँग मात्र पाँच मिनेट समय लिन चाहन्छ त्यो पनि ५ बर्षका लागि । अरुबेला त तपाइँहरुलाई हामीले भेट्ने र गफ गर्ने भनेको त ‘आकाशको फल आँखा तरी मर’ मात्र हो । तसर्थ त्यो समयको प्रतीक्षामा छ सामुदायिक ग्रामीण अपाङ्ग उत्थान संघ मिक्लाजुङ, मधुमल्ला ।